1234

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

09/08/1956 απαγχονίζονται από τους Άγγλους οι αγωνιστές της ελευθερίας και της Ένωσις, Ζάκος Ανδρέας, Μιχαήλ Χαρίλαος και Πατάτσος Ιάκωβος


Σαν σήμερα 09/08/1956 απαγχονίζονται από τους Άγγλους οι αγωνιστές της ελευθερίας και της Ένωσις, οι εθνομάρτυρες Ζάκος Ανδρέας, Μιχαήλ Χαρίλαος, και Πατάτσος Ιάκωβος.



Ανδρέας Ζάκος
Ο Ανδρέας Ζάκος γεννήθηκε στο χωριό Λινού, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 12 Νοεμβρίου 1931 και φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Λεύκας και στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Λευκωσίας και αποφοίτησε από την Ελληνική Σχολή Σολέας. Από παιδί του άρεσε να μελοποιεί στίχους, εκφράζοντας έτσι το πηγαίο μουσικό αίσθημα που τον διέκρινε.
Ήταν αγνός και ενθουσιώδης ιδεολόγος. Φιλοσοφούσε τη ζωή, λέγοντας ότι, αν είναι να προσφέρει ο άνθρωπος τη ζωή του για τα πιστεύω του, αξίζει να το κάνει ενόσω είναι νέος.
Εργαζόταν ως σχεδιαστής στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Αγωνίστηκε σκληρά για τα δίκαια των εργαζομένων και πέτυχε, με τις προσπάθειές του, να συντονίσει τις δραστηριότητες των εθνικοφρόνων σωματείων των γύρω χωριών για εθνική δράση. Η εθνική του προσφορά ξεκίνησε αμέσως μετά το 1950 με ενέργειες που αποσκοπούσαν στην τόνωση του εθνικού φρονήματος του λαού.
Ο μεγαλύτερός του αδελφός Γεώργιος υπήρξε ένας από τους πυρήνες της ΠΕΟΝ, μια από τις προεπαναστατικές ενέργειες της οποίας ήταν και η δολιοφθορά στα ηλεκτροφόρα καλώδια της Αρχής Ηλεκτρισμού, με αποτέλεσμα τη συσκότιση της Λευκωσίας και τη διάλυση των εορταστικών εκδηλώσεων για τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ στο Κυβερνείο το Μάιο 1953. Ο Γιώργος προσπαθούσε να κρατήσει μακριά από τα μυστικά της Οργάνωσης το φλογερό αδελφό του Ανδρέα, ο οποίος όμως εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ με το ξεκίνημα του αγώνα και όργωσε την περιοχή Λεύκας-Πύργου, ετοίμασε κρησφύγετα και στρατολόγησε άνδρες ως μέλη της ΕΟΚΑ. Για να μπορεί απερίσπαστα να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον αγώνα, ο Ανδρέας κατέφυγε σε ανταρτική ομάδα στην περιοχή της Γαληνής, όπου επιδόθηκε σε αναγνωρίσεις στόχων για μελλοντικές επιθέσεις και δολιοφθορές, σύμφωνα με οδηγίες του Αρχηγού Διγενή. Στην επίθεση της 15ης Δεκεμβρίου 1955 στην τοποθεσία Μερσινάκι, κατά την οποία έπεσε ο Χαράλαμπος Μούσκος, ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη πληγωμένος μαζί με το Χαρίλαο Μιχαήλ, καταδικάστηκαν σε θάνατο και απαγχονίστηκαν στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο.
Ως τελευταία χάρη, πριν από τον απαγχονισμό του, ζήτησε και άκουσε μουσική Μπαχ και Μπετόβεν. Γράφει σχετικά στον αδελφό του Γιώργο:
“Η ώρα του θανάτου πλησιάζει, μα στην ψυχή μας φωλιάζει ηρεμία. Τη στιγμή αυτή ακούμε την Ηρωική Συμφωνία του Μπετόβεν. Στη θέση που βρισκόμαστε τώρα ούτε με το μικροσκόπιο δεν μπορούμε να ανακαλύψουμε πού υπάρχει τραγωδία στο θάνατο…”





Χαρίλαος Μιχαήλ

Ο Χαρίλαος Μιχαήλ γεννήθηκε στο χωριό Γαληνή, της επαρχίας Λευκωσίας, στις 9 Φεβρουαρίου 1935 και τελείωσε το δημοτικό σχολείο Γαληνής και εργαζόταν στην Κυπριακή Μεταλλευτική Εταιρεία. Εντάχθηκε στον αγώνα της ΕΟΚΑ και υπηρέτησε μαζί με τα αδέλφια του και τον πατέρα του. Είχαν διασυνδέσεις με την ανταρτική ομάδα του Μάρκου Δράκου.
Ήταν αχώριστος φίλος και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Ζάκου με τον οποίο κατέφυγε στο αντάρτικο στις 17 Νοεμβρίου 1955, επανδρώνοντας ανταρτική ομάδα στην περιοχή Γαληνής, αφού είχαν στο μεταξύ κατασκευάσει κρησφύγετα και λημέρια στην ορεινή αυτή περιοχή. Σε ένα μήνα, στις 15 Δεκεμβρίου 1955, η ομάδα τους συνενώθηκε με την ομάδα του Μάρκου Δράκου για την ενέδρα στο Μερσινάκι, στο 38ο μίλι του δρόμου Λευκωσίας-Κάτω Πύργου, κοντά στους αρχαίους Σόλους. Στην επίθεση οι ήρωες της ΕΟΚΑ Χαρίλαος Μιχαήλ, Ανδρέας Ζάκος, Χαράλαμπος Μούσκος και Μάρκος Δράκος, μαζί με τέσσερις άλλους συναγωνιστές τους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον εμπειροπόλεμο ταγματάρχη Κουμπ του αγγλικού στρατού και το δεκανέα Μόρουμ, ο οποίος σκοτώθηκε. Σκοτώθηκε επίσης και ο Χαράλαμπος Μούσκος. Ο Ανδρέας Ζάκος συνελήφθη βαριά τραυματισμένος. Μαζί του συνελήφθη και ο Χαρίλαος Μιχαήλ, ο οποίος δεν θέλησε να εγκαταλείψει τραυματισμένο το φίλο του. Και οι δυο τους καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν μαζί με τον Ιάκωβο Πατάτσο την Πέμπτη, 9 Αυγούστου 1956.
Το βράδυ της Τετάρτης, 8 Αυγούστου, λίγες μόνο ώρες πριν από την εκτέλεσή του, καλοδέχτηκε τη μάνα και τον πατέρα του στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας με το τραγούδι "Ξύπνα καημένε μου Ραγιά" και τους αποχαιρέτησε με αυτά τα λόγια :
" Έχω το θάρρος να πατήσω την αγχόνη, πατέρα. Εσύ, μάνα, να το έχεις ευχαρίστηση και να το κρατείς καύχημα που πεθαίνω για την πατρίδα."
Το ψυχικό σθένος με το οποίο αντιμετώπισε το θάνατο φαίνεται και στις δυο του επιστολές που έγραψε λίγο πριν από την εκτέλεσή του στις 7 και 8 Αυγούστου 1956.






Πατάτσος Ιάκωβος

Ο Ιάκωβος Πατάτσος γεννήθηκε στη Λευκωσία την 1η Ιουλίου 1934 και τελείωσε το δημοτικό σχολείο "Ελένειο" στη Λευκωσία και ήταν απόφοιτος της Σχολής Σαμουήλ. Εργαζόταν ως γραφέας στον Οίκο Παρασκευαΐδη. Ήταν μέλος της ΟΧΕΝ και εντάχθηκε στον Αγώνα πριν από το 1955. Με την έναρξη του αγώνα κατατάχθηκε σε ομάδες ρίψης βομβών και αργότερα στο εκτελεστικό Λευκωσίας. Λόγω όμως των θρησκευτικών του πεποιθήσεων προβληματιζόταν να λάβει μέρος σε εκτελέσεις.
Η δράση του στον αγώνα συνταυτιζόταν με τη θρησκεία και ό,τι έκαμνε το έκαμνε, επειδή πίστευε ότι και η ελευθερία είναι δώρο του Θεού.
Τον Ιανουάριο του 1956 συνεργάστηκε με το Σταύρο Στυλιανίδη και άλλα στελέχη της ΕΟΚΑ στην κατασκευή και τοποθέτηση βόμβας στις 20 Μαρτίου 1956 στο κρεβάτι του Κυβερνήτη Χάρντιγκ. Στις 23 Απριλίου 1956 ανέλαβε με το συναγωνιστή του Γεώργιο Παλαιολόγο την εκτέλεση ενός προδότη αστυνομικού, εναντίον του οποίου έγινε και προηγουμένως ανεπιτυχής απόπειρα. Η επίθεση έγινε έξω από τον κεντρικό αστυνομικό σταθμό Σεραγίου Λευκωσίας. Η προσπάθεια απέτυχε και ο Ιάκωβος, που έπεσε από το ποδήλατό του βρέθηκε στο στόχαστρο Τούρκου ειδικού χωροφύλακα. Δεύτερος Τούρκος αστυνομικός, ο Νιχάτ Βασίφ, άρπαξε τον Ιάκωβο, οπότε ο Παλαιολόγος πυροβόλησε θανάσιμα τον Νιχάτ και τον ελευθέρωσε. Στη συνέχεια όμως το πλήθος των Τουρκοκυπρίων που προσέτρεξε τον ακινητοποίησε και συνελήφθη. Ο Παλαιολόγος κατέφυγε στο αντάρτικο και ο Πατάτσος κατηγορήθηκε για την εκτέλεση του Νιχάτ και οδηγήθηκε στην αγχόνη.

Κατά τη διάρκεια της ολιγόμηνης κράτησής του στα κελιά των μελλοθανάτων τόνωνε με τη θρησκευτική του πίστη τους άλλους κατάδικους, δημιουργώντας ατμόσφαιρα κατάνυξης και πνευματικής ανάτασης. Η βαθιά του θρησκευτικότητα αντανακλάται και στην τελευταία του επιστολή προς τη μητέρα του στην οποία έγραφε : "Αγαπημένη μου μητέρα, Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ αγγέλων. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από το θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαίρεις όπως κι εγώ..."

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΝΙΚΗ 21η ΙΟΥΛΙΟΥ 1974


Η Επιχείρηση ΝΙΚΗ είναι η κωδική ονομασία που δόθηκε σε μυστική στρατιωτική αποστολή της Ελλάδος την 21η προς 22α Ιουλίου 1974 προς την Κύπρο με σκοπό την αερομεταφορά καταδρομέων στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας . Η αποστολή ήταν μερικώς επιτυχής και χαρακτηρίσθηκε από τον διεθνή τύπο ως " αποστολή αυτοκτονίας ".


Σάββατο, 9 Ιουλίου 2016

9 Ιουλίου 1821: Ο απαγχονισμός του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού

Η 9η Ιουλίου αποτελεί ημερομηνία σταθμός και αποτελεί φάρο αντίστασης του κυπριακού ελληνισμού απέναντι στην οθωμανική αυτοκρατορία. Σε μια περίοδο που οι αγωνιστές του 1821 έδιναν αγώνες στην ελληνική επικράτεια για να αποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό, οι Έλληνες της Κύπρου έδιναν τη δική τους μάχη.

Αρχιεπίσκοπος της Κύπρου εκείνη την εποχή ήταν ο Κυπριανός. Μυημένος στη Φιλική εταιρία και ζώντας πολλά χρόνια στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός προσπαθούσε να διαφυλάξει με κάθε κόστος την ασφάλεια των Κυπρίων.

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2016

Η σφαγή των 8 Κοντεμενιωτών στο χωριό Κιόνελι.

Πέμπτη 12 Ιουνίου 1958. Την ημέρα εκείνη διαπράχθηκε ένα από τα φρικιαστικότερα εγκλήματα στο μικρό νησί μας. Ένα έγκλημα που διαπράχθηκε από την αγγλο-τουρκική συμμαχία και με θύματα οκτώ Κοντεμενιώτες που σφαγιάστηκαν σαν αρνιά από τους Τουρκοκύπριους του Κιόνελι.

Η Αγγλία βλέποντας, λόγω του αντιαποικιακού αγώνα της ΕΟΚΑ, να χάνει την κυριαρχία του νησιού, είχε αγριέψει και συμμαχώντας με τους Τουρκοκύπριους προσπαθούσε απεγνωσμένα να διατηρήσει τα «κεκτημένα» της.\

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Η Γενοκτονία των Αρμενίων


Ως γενοκτονία των Αρμενίων αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης Αρμενίων πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Εντολές για εκκαθαρίσεις Αρμενίων είχαν δοθεί νωρίτερα από το Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ (1894-96) ωστόσο η κύρια ευθύνη για τις πλέον εκτεταμένες σφαγές τους αποδίδεται στο κίνημα των Νεότουρκων (1908-18). Ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας συμβολικά θεωρείται η 24η Απριλίου του 1915 όταν η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν.

Οι οθωμανικές αρχές στις 24 Απριλίου 1915, συλλαμβάνουν 300 μέλη της Αρμένικης κοινότητας που κατοικούσαν στην Κωνσταντινούπολη και τους εκτοπίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης κοντά στην Άγκυρα. Αυτό έμελε να είναι η αρχή της πρώτης γενοκτονίας του 20ου αιώνα και μια από τις μεγαλύτερες δολοφονίες τις σύγχρονης ιστορίας.

Η επανάσταση των Νεότουρκων το 1908 η οποία έγινε για να επαναφέρει την οθωμανική κυριαρχία εντός της αυτοκρατορίας και να εκτουρκίσει όλη την επικράτεια της, ήταν μια απάντηση στις εθνικές επαναστάσεις που ξεκίνησαν από την δεκαετία του 1820 και μετά.
Τα ηνία της τότε κυριαρχίας κρατούσαν οι Ταλαάτ Πασά, Εμβέρ Πασά και Τζεμάλ Πασά οι οποίοι θεωρούσαν πως η παρουσία Αρμενίων και Χριστιανικών μειονοτήτων εντός της αυτοκρατορίας, θα ήταν εμπόδιο στην τουρκοποίηση της Μ. Ασίας και στα σχέδια του παντουρκισμού όπου θα άνηκαν όλες οι τούρκικες φιλές και θα αποτελούσαν το νέο τούρκικο υπερκράτος.

Οι νεότουρκοι αφού δεν σεβάστηκαν τις συνθήκες που είχε υποσχεθεί ο σουλτάνος στις μειονότητες, προέβαιναν σε διωγμούς, ωστόσο η συστηματική εξόντωση των Αρμενίων έγινε κατά την διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου με χαρακτηριστικό το τελεσίγραφο του Ταλαάτ στις 28 Απριλίου 1915 προς τους νομάρχες των περιοχών όπου κατοικούσαν Αρμένιοι:

«Αποφασίσθηκε να τεθεί τέρμα στο ζήτημα των Αρμενίων με εκτόπισίν τους στις ερήμους και την εξόντωση αυτού του ξενικού στοιχείου».

Μέχρι το 1918 περισσότερο από ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν την ζωή τους και η γενοκτονία που ξεκίνησε το 1915 παραμένει μέχρι σήμερα ατιμώρητη από την διεθνή κοινότητα. Επίσης ο Αδόλφος Χίτλερ χρησιμοποίησε το παράδειγμα αυτής της εξόντωσης για την μετέπειτα εξόντωση των Εβραίων και την ενσωμάτωσε σαν δικαιολογία το 1939 για το Εβραϊκό ολοκαύτωμα λέγοντας χαρακτηριστικά «Ποιος μιλάει σήμερα για τον αφανισμό των Αρμενίων;».
Η Τουρκία ως απόγονος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ποτέ δεν παραδέχτηκε για την γενοκτονία των Αρμενίων και δικαιολογείται με την πρόφαση πως επρόκειτο για επιχείρηση καταστολής των Αρμενίων εκείνων όπου είχαν συνεργαστεί με ρώσικες δυνάμεις για εισβολή στην ανατολική Τουρκία και πως οι νεκροί δεν ξεπερνούσαν τις 300 000.

Μέχρι σήμερα, αναγνώρισαν την γενοκτονία των Αρμενίων 25 χώρες οι οποίες είναι η  Αργεντινή, το Βέλγιο, ο Καναδάς, η Χιλή, η Κύπρος, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Λιθουανία, ο Λίβανος, η Ολλανδία, η Πολωνία, η Ρωσία, η Σλοβακία, η Σουηδία, η Ελβετία, η Ουρουγουάη, το Βατικανό, η Βενεζουέλα, η Αρμενία, η Αυστρία, η Βολιβία, η Τσεχία και η Συρία. Εντούτοις την γενοκτονία αναγνώρισαν  και διεθνείς οργανισμοί, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) ,το Συμβούλιο της Ευρώπης και η Κοινή Αγορά του Νότου (Mercosur).
Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει, επίσης, οι 43 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, τέσσερις περιοχές της Ισπανίας (Βασκωνία, Καταλονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ναβάρα), η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρειος Ιρλανδία από τη Μεγάλη Βρετανία και δύο περιοχές της Αυστραλίας (Νέα Νότιος Ουαλία και Νότια Αυστραλία).

ΚΥΠΡΟΣ-ΠΟΝΤΟΣ-ΑΡΜΕΝΙΑ ΚΟΙΝΗ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

Παντελή Μόδεστος, η θυσία που σφράγισε της ΕΟΚΑ την αρχή.

Ο Μόδεστος Παντελή γεννήθηκε στο χωριό Λιοπέτρι της επαρχίας Αμμοχώστου στις 16 Δεκεμβρίου 1923. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την τρίτη τάξη και ήταν γεωργός. Έδωσε τον όρκο για απελευθέρωση της Κύπρου και οργανώθηκε στο ΕΜΑΚ στις αρχές Φεβρουαρίου 1955, μαζί με όλους τους αδελφούς και την αδελφή του. Με αρχηγό της ομάδας το Γρηγόρη Αυξεντίου και με άλλους συγχωριανούς τους άρχισαν να ετοιμάζονται για την έναρξη της ένοπλης δράσης.

Τα μεσάνυκτα της 31ης Μαρτίου προς την 1η Απριλίου 1955 ανέλαβε να βοηθήσει τον Ανδρέα Κάρυο να προκαλέσει βραχυκύκλωμα λίγο έξω από το Αυγόρου, για να συσκοτισθεί η Αμμόχωστος την ώρα που θα ρίχνονταν οι πρώτες βόμβες της ΕΟΚΑ.

Κατόπιν οδηγιών του Αυξεντίου προσέδεσαν μακριά αλυσίδα σε χοντρό σχοινί, στην άκρη του οποίου είχαν δέσει πέτρα χαραγμένη στη μέση, εκεί που ήταν δεμένη, για να μη φεύγει από το σχοινί, και την έριξαν πολλές φορές πάνω από τα σύρματα, προσπαθώντας να την τραβήξουν με διχάλι από την άλλη μεριά.

Για ασφάλεια, την ώρα που θα προκαλούσαν το βραχυκύκλωμα, φορούσαν λαστιχένια καλύμματα παπουτσιών και λαστιχένια γάντια. Έριξαν πολλές φορές το σχοινί και δεν κατάφεραν να περάσει πάνω από τα σύρματα. Καθώς όμως το έριχναν και έπεφτε κάτω στα βρεγμένα χόρτα, το σχοινί βράχηκε. 

Τελικά ο Ανδρέας Κάρυος πήρε στους ώμους τον Μόδεστο Παντελή, σε μια προσπάθεια να πλησιάσει όσο γινόταν τα σύρματα, για να κατορθώσει να ρίξει το σχοινί. Τα κατάφερε, έριξε το σχοινί, προκάλεσε το βραχυκύκλωμα, αλλά υπέστη και ο ίδιος ηλεκτροπληξία και βρήκε ακαριαίο το θάνατο.

1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1955 ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ

61 χρόνια τώρα η έναρξη του εθνικό-απελευθερωτικού αγώνα της  Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών, 61 χρόνια αλλά η ημερομηνία αυτή της 1ης Απριλίου φρέσκια ακόμη στο μυαλό και στη ψυχή μας. Αυτός ο παλλαϊκός  ξεσηκωμός του κάθε Έλληνα της Κύπρου, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου ή επαγγελματικής κατάρτισης. Ο στόχος η απελευθέρωση της πατρίδας μας από τον Άγγλο δυνάστη.

Δεν είναι τυχαίο που χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πιο επιτυχημένα ανταρτικά κάθε εποχής με χιλιάδες πράξεις ηρωισμού και αυτοθυσίας. Δεν ήταν ψέμα η έκρηξη του πρωινού εκείνου που ταρακούνησε ολόκληρο το νησί, ήταν η μεγάλη αρχή του απελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. Το 1959 έρχεται το τέλος του ένδοξου αγώνα, μετά από τόσα δάκρυα χαράς και στρέφει νικητές την Ελληνική ψυχή και την εγκατάλειψη των Άγγλων από την ιερή τούτη γή.

Η τετραετία αυτή αποτελεί μια νεκροθήκη ηρώων, όμως οι ήρωες δεν πέθαναν, ζούνε…  Τα Ελληνόπουλα δεν ξέρουν μόνο πως πρέπει να ζούν, ξέρουν και πώς να πεθαίνουν και πως την πατρίδα να τιμούν, είπε τιμώντας τα λόγια του ο ήρωας Καραολής.

Η Κύπρος μας ανέκαθεν ήταν ελκυστικό μέρος κατακτητών. Πολλοί ήρθαν, σκότωσαν, απαγχόνισαν, βίασαν, έκλεψαν, λεηλάτησαν ακόμη και ενοικιάστηκε με ενοίκιο 92.800 λιρών, αλλά η ψυχή της παραμένει άθικτη, “πολλούς αφέντες άλλαξες, δεν άλλαξες καρδιά.”

Μεγάλη εισφορά στον αγώνα έδωσαν πολλοί, κάθε Έλλην Κύπριος, κάθε άγνωστος μαχητής που άφησε τα θρανία και χύθηκε στους δρόμους, που άφησε το μολύβι και την κόλλα και πήρε πινέλο γράφοντας συνθήματα στους τοίχους. ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΧΗΤΕΣ είναι και οι ηλικιωμένοι παππούδες που με τα λόγια τους ενθάρρυναν  τα παιδία τους, τα εγγόνια τους προς την δόξα, έχοντας στο νου τους τον Κολοκοτρώνη, τον Διάκο… την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΜΑΧΗΤΕΣ είναι και οι νοικοκυρές, που μετέφερναν φαγητό, ρούχα και νερό στα κρατητήρια, στα κρησφύγετα, στους δρόμους. ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ είναι και ο σημαιοφόρος που σε διαδήλωση αρπάχθηκε από Άγγλο διατάσσοντας τον να αφήσει την σημαία, απάντηση του… ”να πυροβολήσεις εδώ, στην καρδιά”.


Αυτά πρέπει να είναι παραδείγματα προς μίμηση σε εμάς, στην νεολαία μας, προς μίμηση οι ήρωες, οι μαθητές, οι νοικοκυρές, οι άγνωστοι μαχητές.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Ήρωας Στυλιανός Λένας

Γεννήθηκε το 1932 στα Χανδριά στους πρόποδες της Μαδαρής. Ήταν τέκνο του Χριστοφή και της Αθηνάς Λένα. Εντάχθηκε στην ΟΧΕΝ το 1947 όπου η εν λόγω οργάνωση αργότερα ήταν φυτώριο της ΕΟΚΑ. Μαθήτευσε στις Τεχνικές Σχολές Λέρου από όπου και αποφοίτησε.

Συνδέθηκε με την ΕΟΚΑ από πολύ νωρίς και συγκεκριμένα με την ομάδα του Αυξεντίου και  ειδικεύτηκε στην κατασκευή βομβών γι΄αυτό και οι Βρετανοί του είχαν προσδώσει το παρατσούκλι ο Κρούπ της Κύπρου, το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε όμως ως μέλος της ΕΟΚΑ ήταν το Γίγαντας.